یادداشتهای مینوی 2 جلدی - مجتبی مینوی - چاپ افست

جلد 1 که مشتمل بر یادداشت های مربوط به "رجال" و یک مقاله مفصل و بالنسبه منسجم زیرعنوان "فایده تاریخ" یا "روش تحقیق" است به عنوان مجلد اول "یادداشت های مینوی" به پیشگاه اهل علم و تحقیق عرضه می گردد. در اجرای طرح کلی تنظیم، تدوین و چاپ مجموعه دستنوشته های استاد، ما پایه کار خود را آغاز بر بخش عمده یادداشت ها که تفکیک و عنوان بندی شده است، قرار دادیم. البته حق این بود که قبل از اقدام به چاپ یادداشت ها، نوشته های پراکنده و مغشوش هم مورد بررسی و موضوع یابی قرار گرفته باشد و مطالب ذیربط در میان یادداشت های بخش اصلی توزیع شده باشد، لیکن چون این کار اولا نیاز به زمان بیشتر داشت و در نتیجه چاپ مجموعه یادداشت ها به خاطر آن تا مدتی نامعلوم به تعویق می افتاد و ثانیا کمیت این برگه های مغشوش چنانکه گفته شد آنچنان قابل توجه نیست که کمبود آن فعلا بر طرح کلی کار به لحاظ کیفی اثر منفی بگذارد و ثالثا چنانکه آمد چون هنوز هم کتب بسیاری در کتابخانه مینوی وجود دارد که استاد بر آن ها حاشیه نویسی کرده و این حواشی نیز الزاما باید در آینده بر مجموعه یادداشت ها اضافه شود؛ بنابراین بهتر دیدیم عجالتا عمده یادداشت ها به تدریج چاپ و نشر گردد و همزمان با آن برگه های پراکنده و مطالب حواشی کتابها هم استخراج تفکیک و تدوین شود تا در چاپ بعدی "یادداشت های مینوی" به عناوین ذیربط الحاق گردد. اهم عناوین موضوعی یادداشت های بخش اول- اصل دستنوشته ها اینهاست: رجال؛ روش تحقیق؛ تصوف؛ فردوسی و شاهنامه؛ دستور زبان فارسی؛ اشتقاق سازی عامیانه؛ عروض؛ بدیع و قافیه؛ سفرنامه ها؛ درباره مولوی و کسان او؛ مولویان، سلطان ولد و مابعد او؛ نوروزنامه و خیام؛ ویس و رامین، ناصرخسرو و اسمعیلیه؛ درباره مویسقی، جامی؛ عبیدذاکانی و موش و گربه، نسخه های خطی ترکیه و انگلیس؛ یوسف و زلیخا، نظام الملک و سیاست نامه و .

جلد 2  این کتاب از سه بخش تشکیل شده است: آرا و افکار صوفیه؛ اعلام و مشایخ صوفیه؛ آثار و رسایل صوفیه. دومین جلد از مجموعه یادداشت‌های مجتبی مینوی به یادداشت‌های مربوط به تصوف و متصوفه که جزو یادگارهای فرهنگی مینوی ذیل شماره‌های ۲۷ تا ۳۰ معرفی شده، اختصاص دارد. نخستین جلد یادداشت‌های محتوی یادداشت‌های مربوط به «روش تحقیق» و «رجال» در سال ۱۳۷۵ چاپ و منتشر شد. در ابتدای کتاب در توضیح صوفی آمده است: «صوفیان را از بهر آن صوفی خوانند که سرهای ایشان روشن (صافی) بود و اثرهای ایشان پاکیزه (نقی) بود و اسرار بواطن راست و آثار ظواهر را، و بشربن‌الحارث گفته صوفی آن باشد که دل خویش را به خدای صافی کرده باشد، و بعضی گفتند صوفی آن باشد که معاملت او با خدای صافی باشد و کرامت خدای نیز او را صافی باشد و قومی گفتند صوفیان را از بهر آن صوفی خوانند که در صف اول‌اند پیش خدا یعنی به بلند همت‌های ایشان و به اقبال کردن دل‌ها به وی ایستادن سرها پیش او.»